امروز پنجشنبه 28 تیر 1397 - Thu 07 19 2018

آخرین زمان بروزرسانی 07:27:13

خبر خوان

فیس بوک

تیوتر

Headlines:

امانت داری در فرهنگ عاشورا(آرمان های مترقی عاشورا )

  • مشاهده در قالب PDF
میانگین امتیار کاربران: / 0
ضعیفعالی 

به نام خدا

امانت داری یکی از دروس بزرگ حرکت بی بدیل عاشورا می باشد. حرکتی که بر ضد افرادی که به امانت مردم خیانت نموده و آنچه در صلح نامه حضرت امام حسن (ع) مطالبه  تعهد گردیده بود. یعنی انتخاب خلیفه  بعدی مورد دست اندازی قرار گرفته و معاویه  پسر نا لایق خود یزید را به عنوان جانشین تعیین نموده بود. طبیعتا تعهد معاویه فقط به حضرت امام حسن (ع) نبود بلکه یک تعهد الهی و تعهد به همه مردم بود. زیرا عواقب این عهد شکنی متوجه همه مردم  می گشت . و در حقیقت خیانت در این امانت  دارای  جنبه های مختلف نا جوانمردی بود که خود به خود صلاحیت نامزد  خلافت را آشکارا زیر سوال برده و محو می گرداند. امانتی بسیار بزرگ و خطیر که حتی تصور پذیرفتن خلافت یزید را غیر ممکن می ساخت. امانتی که اردوگاه عاشورا را به حرکت در آورد. تا از امانت مردم دفاع نماید.حتی از امانت افرادی  که در اعماق جهل با خود او مقابل گردیدند.

اما امانت داری در اردوگاه الهی فرهنگ جدا سازی سره از ناسره بود. فقط امانت داران در خیمه های عشق و ایمان باقی ماندند. و بقیه در سیاهی شب بار امانت را بر دوش گرفته و رفتند. آنها که ماندند امانت را به فرهنگ انسانی بخشیدند . به امان نامه ها و وعده های خویشاوندی حتی نیشخندی هم نزدند . آب را به نزدیک دهان برده ولی به یاد امانت تشنگان خیمه گاه  افتاده ازنوشیدن صرف نظر نموده تا سریعتر امانت آنان را  برسانند. شجاعتی که لرزه بر وجود شیاطین و شیطان پرستان می انداخت . که چاره ای نداشتند جز آنکه او را از پشت سر آماج تیر های خود قرار دهند.که البته از راه دور پرتاب میگردید.  زیرا جرات رویاروئی با ایشان را نداشتند. فرهنگ زمین و زمان همراه با هر قدم او حرکت می کرد. امانت داری  که با لب تشنه جان بر سر رسانیدن امانت گذاشت.ولی امانت آقای خود را به سلامت رسانید. اشکهای خود را نگه دارید. زیرا راه امانت  داری به برکت  ایشان تا ابد ادامه پیدا نمود. آزادگی همچون سایر صفات پسندیده انسان نوعی امانت داری است. حفظ امانتی که در فطرت انسان قرار داده شده است. سیاه روزان و سیاه دلان هرگز نتوانستند. کلامی یا حرکتی که ذرهذای از این امانت داری را بکاهد از این کاروان بشنوند و ببینند. و در این آرزو وجود انسانی خود را به حدر دادند. اشک های همه ما امانتهائی است که در این ایام به دست  صاحبین آنها می رسانیم . ولی آیا فقط در این ایام باید امانت داری بکنیم ؟‌  و آیا مفهوم امانت داری اینست که فقط در ایام به خصوصی از سال به فکر امانت دار شدن بیفتیم ؟‌ چقدر امانت های مادی و معنوی مردم در دست ماست ؟  با اعمال خود چه چیزی را به دیگران آموزش می دهیم  ؟  نکند همین آموزش ها هم خیانت در امانت باشد ؟ آیا قانونی را  که زیر پا می گذاریم امانت مردم بلکه الهی  نیست؟‌ خود را چگونه به امانت های مردم می چسبانیم و از ادای آنها طفره می رویم  و  به  سوگواری کاروان امانت داران  می نشنیم. نکند خو ما آنان را سوگوار تر نمائیم  ؟‌

این لینک را تقدیم می نمائیم تا حال دل خود را بهتر گفته باشیم  ( آرمان های مترقی عاشورا)

بازگشت به منوی اصلی


آخرین بروز رسانی در شنبه, 10 آبان 1393 ساعت 13:44

افزودن نظر

دستورات حفظ اسرار کاربران در این تارنما فعال می باشد

کد امنیتی
تصویر جدید

محل کنونی شما